02 Ara

ÇOCUK YORGUNLUĞUM

 

          Çocuk yorgunluğumdayım yine…
          Hayatın sokaklarında oynadığım oyunlarında hem yuttum, hem de yutuldum.

          Topaçlarım hızla dönerken, çemberlerim taşlara takıldı. Ortada cevizlerde hep ya başı vurdum ya da ıskaladım.

          Evcilik oyunlarında anneliği beceremedim, iyi bir öğretmen oldum.
          Eksiklerimi, kusurlarımı taşımamak için yarınlara hep öğrenci kaldım. Öğrenmediklerimi hiç ertelemedim, saçımı taramayı unuttum…

          Koca bir aşkı sessizce, umutsuzca yaşadım, çırpındım. Ne Emirgan’ın ne de aşkın haberi olmadı bundan…

          Yarınlara küseceğimi anlamadı çocukluğum; yorgunluğumu hep hayatın mızıkçılığına yükledi.
          Kıskanç çocuk acımasızlığında zaman, çaktırmadan hayallerimi çaldı. Kendi hayallerimi kurdum, salıncaklarla gökyüzüne sallanan. Hayat oyunu bu ya? Salıncağımın ipleri en yükseklerde koptu hep.
          Çocuk yorgunluğundayım yine…
          İçsesimle geçmişimi çağırırken, yarınlarıma yalvarıyorum.

          Hayat! Benden çaldığın oyuncaklarımı geri ver!
Ben artık senin oyununda yokum, vazgeçtim oynamaktan… Yorgunum, yılgınım, bezginim, gitmek istiyorum; izninle GAİA Ana…

 Kırgınım ama asla kızmıyorum. Sevgiyi türkü gibi, şarkı gibi camdan gözyaşlarımla söylüyorum…

Tülin Dursun (KİM ÇAĞIRIYOR BENİ?)

“GÜNDÖKÜMÜ MEKTUPLARI”

Yorum Yap

© 2018 Bu Bir Tülin Dursun Delice Paylaşım Sitesidir! | Yazılar (RSS) and Yorumlar (RSS)