17 Ara

BİR KADINDAN MEKTUP VAR

                                       UNUTTURDULAR 

               Biz kadınlar yanlış yapıyoruz!
               Önce aklımızı, sonra bedenimizi, daha sonra da özgürlüğümüzü, kişiliğimizi kiralık arsa gibi parselleyen ve parselledikten sonra bizi kendi malı gibi gören erkeklere bir şekilde “dur, yeter!” diyemiyoruz.
               Siz hiç savaş çıkaran, silah tüccarlığı yapıp da çocukları öldüren kadın gördünüz mü?
               Hani savaşlara dur diyecektik? Hani birleşecek ve kadın üstünlüğünü kabul ettirecektik?
               Ne oldu biz kadınlara?
               Hani barış için savaşmak gerekir diyen erkekler var ya? Onların yüreklerine barış için sevgi ekecektik?
               Haydi, söyleyin ne oldu bize?
               Dur! Ben söyleyeyim.
Erimizin gönlünü hoş etmek, ona boyun eğmek için yüreğimizin süngüsünü kırdık.

               Barış nerede? Yalnızca sözcüklerde veya çocuk isimlerinde mi kaldı yoksa?

               Barış pusuda beklemiyor artık!
               Toprağı, denizi ve her yanı kan kokan bir evrenin ekranları bile kana bulanmışken, kavramını unuttuğumuz barışa özlem duyabilir miyiz?

               Biz kadınlar savaşı çoktan yitirdik…
Umarsızlığımızın ve kaybettiklerimizin vergisini en ağır bir şekilde ödüyoruz. Karşılığında hiç bir hak alamadan.
Nerede bana verilmeyen, çocuklarımın asla sahip olamayacağı, torunlarımın hayal bile edemeyeceği “BARIŞ”?
Dünya ekonomisini kendi çıkarları uğruna elinde ve dengede tutabilmek için “çocukları” da vuruyorlar. Can kokulu bebeler sökülüyor kurşunlanarak ana rahimlerinden. Bunların hesabını soracağım, faturasını keseceğim adres ve vergi numarası hangi ölüm sever şirkete (ülkeye) ait?
Barışı ararken bize kadın olduğumuzu unutturdular.
Bize sevgiyi unutturdular.
Bize aşkı unutturdular.
Kadın çığlıklarımız çarmıha gerildi. Avazlarımız içimize kan akıyor.
Barışın, sevginin nerede saklandığını, kimlerin koynunda sabahladığını bileniniz var mı?
Hangi “Güneş” doğumunda uyanıp da, soğumuş yatağımıza girecek dersiniz?
Dünyadaki açlığa, törelere, dayaklara, ölümlere, eğitimsizliğe, sağlıksızlığa sevgisizliğe “DUR” diyemedikten sonra nerede kaldı kadınlığımız?
Bize kadın olduğumuzu unutturdular.

Çocuklarımıza bir şey kalmıyor.

Tülin Dursun

Yorum Yap

© 2019 Bu Bir Tülin Dursun Delice Paylaşım Sitesidir! | Yazılar (RSS) and Yorumlar (RSS)